De Zeemeermin in het verleden  . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . .



De vrouwen van Lunenburg

Galerie de Zeemeermin in Steyl toont vanaf 24 oktober tekeningen van Petra Lunenburg. De styling is onaf en: ‘Soms zijn een paar lijnen voldoende.’

 Naast mode-illustraties, voor onder meer Elle, toont Lunenburg (Nijmegen, 1974) autonoom werk. Een deel hiervan was vorig jaar te zien in het Zuiderzee Museum in Enkhuizen. Daarnaast presenteert zij in Steyl nieuw werk, ontstaan na haar recente verblijf in New York.

 Vrouwen

Lunenburg tekent vrouwen: ‘Het menselijk lichaam kan me erg ontroeren. Misschien is dat ook wel een beetje narcistisch. Omdat je in zekere zin ook naar jezelf kijkt. Meestal zijn ze naakt. Maar op zo’n van zelfsprekende manier dat het de naaktheid zelf voorbij gaat. Ik houd ervan om de mensen als dier te bekijken. Dan hebben ze een soort schattigheid. Mijn vrouwen zijn kwetsbaar en onschuldig, maar je ziet ook kracht en zelfbewustzijn. Er is iets donkers en verborgens. Iets van pijn en verlangen.’new_york_creature_LR_

Haar lijnvoering is nogal rauw en de styling onaf. Ze gebruikt potlood, stift, marker, krijt en droge kwast, en tekent vrijwel steeds zwart-wit met subtiele kleuraccenten. Doordat Lunenburg zich concentreert op details, zoals een oogopslag, een karakteristieke houding en soms ritmische lijnen, zijn haar vrouwen meer suggestie dan volledig gedefinieerd: ‘Het is mooi om met weinig middelen veel te vertellen, maar dat is geen doel op zich. Sommige tekeningen zijn juist vol en rijk, maar nergens is alles uitgewerkt. Soms zijn een paar lijnen genoeg om bijvoorbeeld een hand te suggereren.’

 Mode

Als kind tekende Lunenburg al veel en het stond voor haar al vroeg vast dat ze naar de kunstacademie zou gaan. Toch koos ze niet voor autonome kunst: ‘Ik wilde een concreet vak leren en dat werd modevormgeving in Arnhem. Met kunst om de kunst had ik nog weinig affiniteit, maar mode fascineerde me. En nog steeds; mits er een zekere oorspronkelijkheid aan ten grondslag ligt, die voorbij gaat aan kleding en snelle trends alleen. Het verbeelden van een gevoel spreekt mij aan. Daar lenen illustraties zich uitstekend voor. Ik werk freelance voor verschillende bladen waaronder Elle. Voor hun tweejaarlijkse stylegids heb ik bijvoorbeeld mijn visie geïllustreerd naar aanleiding van door hen aangegeven mode-invloeden, die varieerden van een ruig tot een romantisch vrouwbeeld. Ik vind het heel uitdagend om in mijn handschrift uiteenlopende sferen uit te drukken. Het is wat een goede mode-illustrator zou moeten kunnen volgens mij. Piet Paris – ook mode-illustrator – kan ik hierom erg bewonderen.’

 New York

Daarnaast eist het autonome werk een steeds grote plaats op. Deze zomer had ze een beurs om enkele maanden lessen te volgen in New York, aan het Art Students League. Het verblijf leverde veel energie en inspiratie op: ‘Ik las Patti Smith’s ‘Just Kids’ en Charles Bukowski’s ‘Postoffice’. Jogde over de Williamsburg Bridge. Allemaal ritmes van woorden, lijnen en klanken, wat voor mijn gevoel weer overeenkomsten vertoont met de ritmische lijnen in het menselijk lichaam. Andersom kan ik me voorstellen dat mijn lichamen straks landschappen of misschien volledige abstracten worden. Mondriaans werk heeft mij nooit eerder zo geraakt als tijdens mijn bezoek aan Moma, Museum of Modern Art in New York.’

 Lunenburgs expositie in Galerie de Zeemeermin is te zien tot en met 9 januari.

 Kees Verbeek.

 


 
<< Start < Vorige 41 42 43 44 45 Volgende > Einde >>

Pagina 45 van 45
Akelei